VERHOALEN VAN VROGGER; Harmen van Dusschoten  (30-1-1935) verteld.

“We werden lid voor een dubbeltje (€0,05)”

Harmen is geboren op het Dijkje in Holkerveen als tweede zoon uit een gezin van uiteindelijk 6 kinderen. Al vrij snel verhuisde het gezin van Dusschoten naar de Nieuwe Kerkstraat. Daar voetbalde hij vaak, op zijn klompen, met zijn oudste broer Jan op de straat voor de kerk. Er werden wedstrijdjes gespeeld tussen jongens van de Nieuwe Kerkstraat, o.a. Johnny Bouwmeester, Aart ‘Monk’ Schotsman en natuurlijk Harmen en zijn broer Jan,  tegen de jongens uit de Schoolstraat, o.a. Ab Worst en Henk en Gert Landman Dit gebeurde  in een weiland van boer van de Heuvel. Dit weiland was, waar nu ongeveer de velden van Veensche Boys zijn.  Soms kwam boer van de Heuvel halverwege de wedstrijd en moesten ze van het weiland af.

“Ik ben begonnen met voetballen bij Kees Kok, vlakbij wat nu het restaurant “The Old Peppermill” is. Mijn broer en ik gingen daar wel eens voetbal kijken en moesten dan een dubbeltje = 10 cent (Fl. 0,10) entreegeld betalen. Dat is ongeveer € 0,05. Later werd er gezegd dat we voor 10 cent per maand lid konden worden, ik was toen een jaar  of 7 denk ik. We voetbalden toen een beetje met de jongens onder elkaar. En toen ik 15 jaar oud was begon ik met wedstrijden voetballen bij Veensche Boys. Maar toen waren we al op het veld bij Klaas Mostert (daar begon Veensche Boys in 1949, red.).

Ik had geen voetbalschoenen, maar voetbalde op hoge schoenen. We voetbalden in teams met verschillende leeftijden bij elkaar, want er waren nog niet genoeg leden om teams op leeftijd te maken. Ik voetbalde bijvoorbeeld met Henk Buitink en Wout Bakker, maar Wout  was een stuk ouder dan ik. Soms hadden we zelfs niet genoeg mensen om een elftal te maken.

In die tijd voetbalde er ook veel mensen uit Hoevelaken bij Veensche Boys, zoals Henk van de Kuilen en mijn neef Gijs van Leijenhorst, want in Hoevelaken was toen nog geen voetbalvereniging.  Ook mensen uit Amersfoort, vaak van de zeepfabriek, want daar werkte Peet van Vaneveld. Dit waren onder andere Tjen en Graddus en de keeper van Soeren. Hij was een broer van Arie van Soeren uit de Laakweg. 

Evert van de Vuurst was de voorzitter en die wisselde af met Peet van Vaneveld. De vergaderingen waren bij chauffeurscafé de Linden (later Starlight, nu de Zomertuin, red.)  in de schuur. De eigenaar was Eef Veer, (familie van Bert Veer). De elftalcommissie bepaalde dan wie er meedeed en op welke positie ze speelden. In de schuur werden dan de spelerskaarten op de tafel neergelegd en zo werd de opstelling bepaald  Lid van de elftalcommissie in die tijd waren o.a. Wip Dasselaar, Hent Kas,(de oom van Hendrik-Jan Kas), Hendrik van de Veen (dit was de vader van “de Bolle Willem”) en “de ouwe Witte” (Witte Hent van Rijn) dat was de opa van ‘de Bolle’.  Er was toen wel een beetje vriendjespolitiek, familieleden van bestuursleden en elftalcommissie kregen vaak voorrang. Daarom was het wel goed dat er later trainers kwamen die zelf de opstelling gingen bepalen en niet alleen training gaven.

Zelf heb ik wel een paar keer in het eerste gevoetbald, maar door omstandigheden werd ik niet vaak opgesteld. Ik voetbalde vaak in het tweede elftal als rechtsback. Er waren toen drie elftallen. Wip Dasselaar zei tegen mij: “Harmen, jie heure in ut eerste thuus”. Ik zei toen : “Noe wacht ik tot ze me opstelle.” Maar ik werd nooit voor vast gevraagd voor het eerste elftal. Ik heb mij wel altijd beschikbaar gesteld voor het eerste elftal, als ze mij nodig hadden stond ik klaar.

Ik weet nog dat het eerste een keer in Hoogland moest voetballen en Klaas van Beek (Klaas “Pomp”) was er niet. Toen kwam “Bep van Hendrien”( de dochter van Eef en Hendrien Veer), van het chauffeurscafé van Eef Veer af gerend, naar het voetbalveld en die zei: “Hemmie, je moen drek noar Hoogland, want je moen toch meedoen”. In mijn voetbalkleren ben ik op de fiets gestapt. Ik was nog op tijd om de tweede helft mee te spelen. Wat ik nog het mooiste vond van die wedstrijd is dat ik een voorzet gaf op Mas van de Brom en die maakte het enige doelpunt.

In het seizoen 1954/1955 was het de eerste keer dat er op zaterdag werd gevoetbald, maar dit stierf na ongeveer 3 seizoenen helaas een langzame dood. In 1962 werd opnieuw de zaterdagafdeling opgericht, onder andere door Dirk Bakker, de vader van Wout Bakker. Ik ben toen op zaterdag gaan voetballen. Ik speelde meestal in het tweede en moest soms invallen in het eerste. Ik voetbalde dan met Jan en Wout Bakker, hoewel Wout meestal in het eerste voetbalde. Later heb ik lang in het vierde gespeeld we zijn wel 4 of 5 keer kampioen geworden. Gert Landman was de aanvoerder en de leider van het elftal. Henk Landman (de broer van Tijmen, Jan en Gert) was onze sponsor en zorgde toen voor shirts en tassen De periode in het vierde elftal, daar heb ik mijn mooiste herinneringen aan. Door de vele kampioenschappen en het voetballen met je voetbalvrienden die allemaal uit Nijkerkerveen kwamen.

In de jaren ‘60 werd er een veteranenelftal opgericht. Daar heb ik ook vele jaren in gevoetbald.
Midden jaren ‘70 begon Veensche Boys met een zaalvoetbalteam. Vooral Henk Berculo Sr., Aart Schotsman (“Monk”) en Jaap Kuyt hebben zich hiervoor ingezet. Hier heb ik ook jaren met plezier in gevoetbald.

In de jaren bij Veensche Boys heb ik onder andere gevoetbald met Henk Berculo sr., Gerard Vis, Jan Landman, Mas van de Brom, Henk Buitink, Bab van de Bunt en Geurt van Deuveren. Met Henk Berculo sr. ben ik altijd bevriend geweest. Onze vrouwen, Fie en Riek,  konden ook goed met elkaar opschieten. We zijn ook heel vaak samen met vakantie gegaan. Vrienden voor het leven, door het voetbal.

Ik ging op mijn 58ste in de VUT, dat was in 1993. Vanaf dat moment ben ik bij “de werkgroep” van de Boys gaan helpen. Wout Bakker was één van de initiatiefnemers van de maandagochtendploeg. Ik heb dit vele jaren met veel plezier gedaan. We moesten bijvoorbeeld lijnen trekken, de omheining bijhouden, lichtmasten op orde brengen, snoeien van de heggen, reclameborden ophangen. Maar ook de reclameborden schoonmaken, zodat ze opnieuw beplakt konden worden. Dit deden we vaak als het slecht weer was, want dat konden we binnen doen. Ook heb ik samen met Cor van Nieuwenhuizen alle stoeltjes van de tribune die langs het veld staat, vast gezet. En bij het huidige clubgebouw heb ik nog geholpen om de stoeltjes op de tribune vast te zetten en de gaten in de grond maken voor de huidige fietsenrekken. Ik was toen 83 jaar.

Ik ben ongeveer twee jaar geleden nog bij Veensche Boys geweest samen met mijn zoon Harry. Dat was bij de competitiewedstrijd tegen Lunteren. Ik zat op de tribune langs het veld bij Jan Landman en zijn broer Henk was er ook. Wat ik wel jammer vond is dat weinig mensen je nog kennen. Dat raakte mij wel. Ik heb ook het idee dat het vroeger gezelliger was met de nazit. Het waren allemaal jongens uit het Veen, waar je mee was opgegroeid. Nu zijn er wel mensen die na het douchen gelijk weggaan.

Ik vind het mooi om te zien dat Veensche Boys zo gegroeid is en nu echt meedraait met Sparta Nijkerk en NSC. Als ik zie hoe klein we begonnen zijn en hoe onze club is gegroeid, daar ben ik wel trots op. Ik hou het nog allemaal bij hoor, dan kijk ik op teletekst wat de uitslag was van de wedstrijd van de Boys, want Veensche Boys zit nog altijd in mijn hart.

Harmen woont al enige jaren in verzorgingshuis “Sint Jozef” in Hooglanderveen. Sinds kort woont ook Gerard Berculo daar. Soms halen zij samen oude verhalen op uit de hun tijd bij Veensche Boys.

20 maart jl. werd Harmen gehuldigd omdat hij al 75 jaar lid is van Veensche Boys. Hij zag daar veel oude bekenden en heeft veel mensen gesproken. Hij voelde zich ‘gezien’ en dat deed hem heel erg goed. Hij heeft van deze avond genoten.