Met Eelco Mostert heeft Veensche Boys een nieuwe leider in de defensie. De 24-jarige centrale verdediger speelde zes jaar bij profclub Vitesse. In de eerste klasse verloor hij de topper met 0-2 van zijn vorige club SVL. Met Jeroen Peters tegenover Mitch Maas was Veensche Boys – SVL het affiche tussen de twee vorige hoofdtrainers van Woudenberg. Ook voor Eelco Mostert was het een speciale wedstrijd tegen zijn voormalige teamgenoten. Mostert: „Nadat het bekerduel vorige week voorbij was, keek ik er meteen naar uit om tegen die jongens te spelen. Voor de wedstrijd begint het al een beetje met grappen en dollen. Tijdens de wedstrijd prik je bij een corner nog even in iemands zij. Dat hoort erbij.” De motivatie lag daardoor bij Mostert veel hoger. „Ik was vanaf minuut één gebrand om te winnen. Normaal ben ik in de warming-up wat rustiger en spaar ik mijn energie, maar nu stond ik er meteen. Die jongens kennen mij en dan wil je jezelf laten zien.”
Trap tegen voorhoofd
Dat fanatisme was ook nodig. In de zesde minuut kreeg SVL van dichtbij een vrije schietkans, maar met een ultieme sliding blokte Mostert dat schot. Tien minuten later blokte de rechtspoot opnieuw een schot. SVL was beter in de eerste helft en kwam op voorsprong na een scrimmage. Daarbij kopte Mostert een bal en werd daarbij tegen zijn voorhoofd getrapt. „Het is niet heel slim dat ik bleef staan. In het moment dacht ik: ik moet door en die bal moet hier weg. Zo kom je achter. Daarna creëer je weinig en is er niemand gretig om te scoren. De afgelopen wedstrijden sloop erin dat iedereen gelaten was; vandaag was het dieptepunt. Toen ik de kleedkamer in liep, kon ik mijn team even niet aankijken”, baalde Mostert.
Winnaarsmentaliteit
Die winnaarsmentaliteit heeft Mostert mede overgehouden aan zijn jaren bij Vitesse. Hij groeide op in Naarden en voetbalde in de jeugd van BFC, voordat hij op 14-jarige leeftijd naar Arnhem vertrok. „Dat is een mooie tijd voor mij geweest. Het heeft me gevormd als speler, maar ook als persoon. Je leert discipline, wordt zelfverzekerder en moet veel meer verantwoordelijkheid nemen. Het is ook gewoon een harde wereld.”Mostert haalde uiteindelijk Jong Vitesse, trainde mee met het eerste elftal en maakte zelfs zijn officieuze debuut tegen FC Utrecht. Een officiële doorbraak bleef uit. „Ik was 20 jaar toen mijn contract afliep en toen dacht ik: ik stop ermee.” Daarna speelde Mostert voor DOVO en MASV, voordat hij vorig seizoen bewust voor SVL koos. „Ik kwam uit een wat moeilijke periode en wilde gewoon een jaar lekker met mijn broertje voetballen. Hij was keeper bij SVL. Voor mij was toen al het idee: één jaar daar en daarna kijk ik verder.”
Overstap naar Veensche Boys
Toen zijn broer naar SDC Putten vertrok, koos Mostert voor Veensche Boys. „Ik ben op gesprek gekomen en het was eigenlijk vrij snel rond. Toen dacht ik: waarom ook niet?” Mostert voelt zich inmiddels op zijn plek. Toch is voetbal niet langer het enige dat zijn keuzes bepaalt. Mostert werkt als bootman in de Amsterdamse haven. „Ik ben in principe gestopt met hoog voetballen. Ik wil me ook op mijn werk focussen en dan moet je kijken hoe voetbal daarbij past.” Achterin blijft hij ondertussen wel een van de stuurmannen. „Er wordt van mij verwacht dat ik me laat horen, het team goed neerzet en ervoor zorg dat we de juiste koers varen.” De start bij Veensche Boys is, ondanks de mindere wedstrijd tegen SVL, positief. „We hebben een mooie ongeslagen reeks neergezet. Ik krijg veel vertrouwen van de club. Het is een leuke groep waarin ik goed ben opgevangen en waar we echt wat mee kunnen bereiken.” bron Pjotr Pos (AD)
